Meer Malou

Fijn dat je op mijn site rondkijkt. Ik ben Malou van Hintum, geboren in de stad van de messentrekkers, Organon, Jan Marijnissen en de grootste fietsstraat van Nederland.  Als kind bedelde ik op zaterdag om een dubbeltje bij mijn vader, want dan kon je een extra boek uit de bibliotheek lenen. Ik hield enorm van lezen, en net zoveel van fietsen. Nadat ik was geslaagd voor het gymnasium in Oss, ging ik in Nijmegen politieke wetenschappen studeren. Toen ik afstudeerde, was er nauwelijks werk te vinden. Eind jaren tachtig was het óók crisis. En ik had niet eens een televisie of een smartphone! Ik kon na een paar maanden wel een uitkering krijgen. Maar die wilde ik niet. Had ik daarvoor verdorie gestudeerd?

malou-van-hintum-portret

Ik werd eindredacteur en zelfbenoemd journalist. Mijn allereerste kans om te publiceren kreeg ik van Johan van de Woestijne, destijds hoofdredacteur van het universiteitsblad KUnieuws. Ik raakte verknocht aan een loodzware KAYPRO die ik op vrijdagmiddag mee naar huis zeulde. Piepklein schermpje, felgroen oplichtende lettertjes, fles goedkope smerige sherry en een pakje Marlboro ernaast. Roken en drinken waren wel slecht, maar nog lang niet zo slecht als nu. Ik heb er turend en tikkend tot diep in de nacht kilometers stukken op gemaakt.

Mijn eerste echte baantje – 16 uur per week – kreeg ik als opvolger van Bram van Ojik (oud-fractievoorzitter van GroenLinks in de Tweede Kamer) bij het ledenblad van de PPR, de partij die later zou opgaan in GroenLinks. Ik schreef voor universiteitsbladen en later ook voor landelijke bladen zoals Opzij, Intermediair en Vrij Nederland. Ik deed journalistiek onderzoek voor de HAN (Hogeschool Arnhem Nijmegen), de NVvP (Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie) en de RMO (Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling).

Ik kreeg mijn televisiedoop en een column in de papieren Volkskrant na het verschijnen van mijn schotschrift ‘Macha!Macha! Een afrekening met het klaagfeminisme’ (1995). Later verschenen & verschijnen mijn stukken onder meer in de Volkskrant, NRC en De Groene Amsterdammer. Daarnaast schrijf ik ook voor Flux (Rathenau Instituut)het Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken, Hypothese (NWO) en Leidraad (Leidse Universiteit). En elke maandag verschijnt er een nieuwe column van mij op The Post Online.

Ik doe publieke interviews, graag en vaak voor Het Dolhuys, en ik treed op als debatleider, dagvoorzitter en presentator – in kleine, besloten settings, maar ook in grote zalen met veel publiek. Wil je weten wie-wat-waar, kijk dan in mijn Agenda op de homepage.

Mijn stokpaardjes zijn politiek en psyche. En o ja, m/v-kwesties natuurlijk. Ik schreef de afgelopen jaren ook een paar boeken, waarvan ‘Doe eens normaal. Over zin en onzin van psychiatrische diagnoses’ werd genomineerd voor de Psyche Mediaprijs 2013. En waarvan ‘Liefde à la carte. Trends in moderne relaties’ zo veel media-aandacht kreeg, dat het boek veel te weinig werd verkocht. Want dat kan ook.

Het liefst zou ik een miljoen winnen. Dan kan ik elke dag onbekommerd met hond Storm eindeloze wandelingen maken, en daarvoor (of daarna) uren Haydn, Bach en Simeon ten Holt spelen. Boeken lezen. En boeken schrijven. Maar dat verbeeld ik me maar. Want ik zou mijn deadlines en, eerlijk is eerlijk, het podium doodgewoon missen.

malou-van-hintum-storm